غزل بانویِ شهرم ناز با تو

سرِ پیچ اِرم آواز با تو

سه تار و ساغر و سیگار با من

شرابِ نم نمِ شیراز با تو

در پسِ پنجره از دوری ات ای یار هنوز

لبم آهسته رود بر لبِ سیگار هنوز

در دیار دف و نی با تَلی از خاطره ها

می کنم یادِ تو با زمزمه یِ تار هنوز

چه گناهی زده سر از منِ دلداده که تو

ندهی ثانیه ای وعده یِ دیدار هنوز

بی‌خبر رفتی و من از غم تنها شدنم

می روم با دل پُر غصه کلنجار هنوز

مثل آیینه به دنبال خودش می کشدم

سایه ات روی در و بر تن دیوار هنوز

گفتمت شاعر دیوانه ی چشمان توام

نظری هیچ نداری به من انگار هنوز

شاید ای دخترِ شرقی توندانی که منم

خسته از فلسفه یِ نیچه و اِدگار هنوز

شک ندارم عسلم در پس پرچین غزل

همچنان دل ببری با گلِ رخسار هنوز

هنوز از ناز کردن در مسیرِ باغ نسرینت

مدامم‌ میبری دل از لب‌ِ خندان‌ِ شیرینت

هنوز ازدوری‌ات‌ چون‌شرشرِفواره میریزد

دمادم اشک غم از مژه هایِ یارِ دیرینت

صبارا در مسیر کوچه بوییدم که فهمیدم

گرفته عطر ناب‌از دامنِ گلریزِچین چینت

درین‌‌شبهای وحشت‌ زا ندارم‌حسِ‌آرامش

مگر آندم که بگذارم‌ سرم را روی بالینت

همان‌عصری‌که‌درجشن‌ِشقایقها تورادیدم

چه‌میشدمیگرفتم‌بوسه‌از لبهای نوشینت

شکوهِ‌ شهرِشیرازی‌که‌ازبویت شکوفا شد

تن گل هایِ بادام از هُمیجان تا دهالینت

به‌ دورِ چترِ نیلوفر پریدن‌ کرده‌اند آغاز

قناریهایِ رنگین بال‌وپَر،درپشت پَرچینت

مگرشاهانِ‌ساسانی کنند ازخوشدلی برپا

سرور وجشن‌مهمانی‌به‌سبکِ‌رسم وآیینت

عسل‌بانوبه‌گیسویِ پر ازپیچت بزن شانه

که ریزد بر سرِ شانه شکنجِ زلف زرینت

ای باغِ تنت بویِ خوشِ گندم و شالی

ای زلف تو سرگشته تر از بادِ شمالی

هر غنچه ی نشکفته نشیندبه شکوفه

از بوی تو در لادنِ گلدشتِ معالی

چشمانِ منِ منتظر از دردِ نبودت

شد ثانیه ها خیره به رنگِ گلِ قالی

از راه بَوان آمدم این دفعه به شیراز

تا پرسه زنم در اِرم شهرِ خیالی

در شهرِ رز و آینه و نم نم باران

ترسم نکشد چشمه ی شعرم به زلالی

باآنکه توجایم ندهی گوشه ی ذهنت

هرگز نشود در دل من جای تو خالی

پیچدعسلم عطر نفسهای تو در شهر

از باغِ نظر تا اِرم و سمتِ معالی

وطن در سوگِ لاله داغدار است

وطن بی سر پناهی اشکبار است

کسی از حالِ میهن با خبر‌ نیست

جهانی‌خواب‌و ایران‌سوگوار است

وطن، ای سرزمینِ داغدارم

وطن، ای سرفرازِ سوگوارم

شبانه لاله ها‌ را سر بریدند

وطن، لبریزِخون شدروزگارم

گرچه فتوا داده اهریمن به سرکوبِ قیام

برخودش می لرزد از پیغامِ مکتوبِ قیام

در شعارِسرنگونی ساز وحدت لازم است

در صف مردم تَفرق نیست مطلوبِ قیام

هرزمان پشت و پناه کاوه یِ میهن شدیم

می شود ضحاکِ بد کردار، مغلوبِ قیام

اتحاد و همدلی را بانگ همراهی بزن

تا شود هر خائن بلفطره مرعوبِ قیام

آید‌ از آن سوی آزادی که احیاگر شود

دوره ی بالندگی را رهبر خوبِ قیام

می نشاند بربلندایِ وطن بادستِ خویش

پرچم افتاده را سردارِ محبوبِ قیام

میدهیم بانوعسل بامُشتِ پیروزی شعار

در سه راه پیچِ آزادی به اسلوبِ قیام

در دیارِ خفقان شکوه‌یِ کم بی شرفی ست

همرهی با‌‌ صفِ بیدادِ ستم بی شرفی ست

گرچه دارد سرِ منبر سخن از خیر و صلاح

کُنج‌خلوت هدفِ‌ شیخِ‌ حرم بی‌شرفی ست

آن که شد مستبدِ خیره سر و کهنه پرست

هنرِ نافذِ او تا به عدم بی شرفی ست

زیر چنگالِ شب از آتشِ سرکوبِ قیام

گر برای وطنم سر ندهم بی شرفی ست

تو که بر روی زبانت زده ای مُهر سکوت

سهم ساکت شدنِ اهلِ قلم بی شرفی ست

زاده‌یِ‌ پارسم وپارسی سخنِ جد من‌ است

عربی گفتنِ در میهنِ جم بی شرفی ست

توده یِ معترضِ بی کسِ مذهب زده را

کشتن و‌سینه زدن زیرِ عَلَم بی شرفی ست

عسلم، شُر شُر خون از تن آلاله نوشت

همرهی با‌‌ صفِ بیدادِ ستم بی شرفی ست

گلِ خوش منظره یِ باغِ بهارم تو و تو

نوبرِ تازه تر از سیب و انارم تو و تو

گرچه در دشت‌ غزل تازه‌غزالم شده‌ ای

کرده‌ای‌ مست وپلنگانه‌ شکارم تو و‌ تو

گفتم از سوز دلم زخمه زنم بر تن ساز

که شود زمزمه‌درسیم سه تارم تو و تو

در فرحنایِ سکوت از تب دنیایِ شلوغ

معنی حوصله در صبر و قرارم تو و تو

بزن آتش‌به سراپای شب از شعله‌ی رخ

مهرِ آتشکده یِ شهر و دیارم تو و تو

بسته‌ام‌دل‌به‌رخ وچشم ولب‌و باغ تنت

قاب پُر جاذبه یِ نقش و نگارم تو و تو

تو و تو‌ وردِ زبانِ منِ تنها شده است

همدل وهمنفس ومونس‌و یارم تو وتو

در پسِ پنجره ها رو به افق منتظرم

که بتابی عسلم بر شب تارم تو و تو

بی روی تو گنجشکِ دلم تاب ندارد

بیدارم و چشمانِ ترم خواب‌ ندارد

روشن بکن از آمدنت کلبه ی جان را

ویران شود آن‌خانه‌ که مهتاب ندارد

دور از همه‌یِ بتکده ها،شاعرِچشمت

غیر از خم ابروی تو محراب ندارد

گفتی که‌ رعایت بکنم رسمِ ادب را

میل و هوس و وسوسه آداب ندارد

دردا که پسِ پنجره از شورِ نبودت

چندی ست که گلدانِ غزل آب ندارد

آن تازه اناری‌که نشاندی پسِ پرچین

از دست خزان شاخه‌ی شاداب ندارد

بانو عسلم، شهرِ سراسر گلِ شیراز

غیر از تو و تو‌ غنچه‌ یِ جذاب ندارد

به غیر از نامه هایِ عاشقانه

غزل ریزم به پایت یا ترانه

مقدس‌هستی‌وکردم عبادت

تو را بعد از خداوندِ یگانه

شرابِ نم نمِ انگور باشی

شرارِ چشمه هایِ نور باشی

خدایِ عاشقان را خوش نیاید

که ازپلک دوچشمم دور باشی

به وقت نازکردن ها تماشایی ست چشمانت

به رنگ روشنِ شبهای رویایی ست چشمانت

تو را صُنعِ خدا گویند و باور می کنم اصلا

که از اعجازِ آن معمارِ بالایی ست چشمانت

همایونی ترین آیینه در آیین بیداری

پلانی‌ روشن‌ ازحالات زیبایی‌ ست چشمانت

ثباتِ سایه روشن ها به رویِ پلک رنگینت

چنان زیبا که دراوج‌ِ فریبایی‌ ست چشمانت

خدایِ موبدان فرموده در جشنِ سپنداران

تنورِ شعله یِ قصر اهورایی ست چشمانت

نگاهت را نکن پنهان که پشتِ عینک دودی

فرازی دیگر از فانوس‌دریایی‌ست‌ چشمانت

عسل بانو ، غزالِ خوش خرامِ دشتِ آهوها

به وقت نازکردن ها تماشایی ست چشمانت

دودمانم‌ به فدایِ دهنت حضرت عشق

دُرّ بریز از ثمراتِ سخنت حضرت عشق

زیرِبارانِ ملایم چه خوش آید به مشام

بوی سیب از‌نفسِ پیرهنت حضرت عشق

نرم و آهسته بریزد به تن یاس سفید

بارشِ نم‌ نمِ عطر از بدنت حضرت عشق

پرده را پس بزن از چهره که آتش بزند

شب ما را رخِ پرتو فکنت حضرت عشق

گرچه باورنکنی برکه ای ازخون شده است

دل بی تاب من از تاب تنت حضرت عشق

بارها بر دف و بر گُرده یِ تنبک زده ام

که شوم باعث اغوا شدنت حضرت عشق

خواب دیدم که زدی بر در و....دهلیز دلم

پر شد از دلهره با در زدنت حضرت عشق

تا چه سازد‌ عسلم با منِ آواره مکان

زلف یلدایِ شکن در شکنت حضرت عشق

سوگلِ گردن بلورین باغرخسارتچه ناز

گونه‌یِ سرخ وسفیدِ رویِ گلزارت چه ناز

می‌زدی آهنگی از‌ هنگامه در اوج سکوت

نغمه‌ ی گیرایِ شورانگیزِ در تارت چه ناز

رنگِ زردِ یشم پاییزی چه می آید به تو

دامن سبزِ کبودِ و شال گلدارت چه ناز

در شکر ریزِ تبسم دُرّ بریزد از لبت

نم نم‌ِ گلخنده‌ یِ شیرین کشدارت چه‌ ناز

در تکلم گفتگویت مایه یِ آرامش است

همچو آهنگِ ملایم لحن گفتارت چه ناز

زیرِ سقف پر ستاره با ظرافت آفرید

طرح تندیس تورا اعجاز معمارت چه ناز

دوری اما هم چنان بانو عسل از دورها

بوی باران آید از گل‌های بی‌خارت چه ناز

هر چند که مهتابی و پر نور ترینی

از دیده یِ طوفان زده ها دور ترینی

از نازِ فراگیر تو ای دختر شرقی

گویند و نگویند که مغرور ترینی

شهزاده‌ی نیکو رخی‌ ازشهر مشاهیر

قبلاً خبر آورده که مشهور ترینی

در نبض زمان از قفس آزادی وگاهی

مِثل منِ پر بسته نه محصور ترینی

وقتی که جلودارِ سیاهی رسد از راه

یعنی که درین منطقه مستور ترینی

از روز ازل در وطنم هیچ ندیدم

از شیخ ریا آدم منفورترینی

گل های لبت مژده ی آلاله ی سرخند

از بس عسلم شادی و مسرور ترینی

همان ساعت که‌ بانو قهرکردی

به کامم زندگی را ‌ زهر کردی

نمی دانم از آن روزی که رفتی

سکونت در کدامین شهر کردی

غم گیتی چو به بندت بکشد ازپس و پیش

پیش افشاگر بی ریشه منال از دل ریش

پشت ِ ‌آلونک سرما زده در پای سکوت

سر به دامانِ گریبان بنه در خلوت خویش

کسی از ضلع تعقُل به یقین تکیه نکرد

نه به‌ خاخام یهودی نه به آخوند وکشیش

شحنه‌ی‌ِشب‌چه‌بداندکه‌ درخشنده تر است

دین و آیین من از آینه ی کاخ هَدیش

گفته‌ بودی‌ که وقیحانه تَوهّم زده است

شیخ شهرازتب هذیان نکشدبنگ وحشیش

واعظانمظهر وَهمند و به تعبیر حکیم

خوابِ آشفته تراوش کند از ذهن پریش

رود از شوق چرا تا به لب دره یِ گرگ

سگِ‌ بینای شبان گرچه گرا داده به‌ میش

ظاهرِ شیخِ ریا را عسلم ساده مگیر

که به تیغت بزند بی خبر از نخ نخ ریش

نم نم که شراب از تن انگور گرفتم

در مشرقِ ساغر شرر از نور گرفتم

بی سابقه با اهل هنر زمزمه می کرد

هر نغمه ای از گوشه ی ماهور گرفتم

در کوچه سراسیمه زدم بر تن سازم

گر بوی دف و تنبک و تنبور گرفتم

در باغ رز و رازقی و پیچ شقایق

تنها ردی از سوگل مو بور گرفتم

آندم که زدم تورِ کمین در پس پرچین

گلبوسه ای از غنچه ی مغرور گرفتم

فرهادم و در لحظه به یاد لب شیرین

قدری عسل از لانه ی زنبور گرفتم

بانو عسلم نوش و گوارای تو بادا

شعری که من ازخوشه ی انگورگرفتم

سبویِ نقره پاش نور باشی

بلورِ نازِ شرقِ دور باشی

تورا نامیده‌ام ساغرکه‌دائم

پناهِ نم نمِ انگور باشی

ای که باشد بین گل ها امتیازت بیشتر

می زند آتش به جانم چشم نازت بیشتر

وا نکن لب را که از هر عابری دل می برد

در خیابان غنچه های نیمه بازت بیشتر

کوچه باغِ نسترن ها را فرا گیرد هنوز

بوی باران در شب راز و نیازت بیشتر

آخر ای خورشید زیبا رو ندانم کی رسد

دست کوتاهم بـه گیسوی درازت بیشتر

آن قَدَر سـرشارِ احساسی که هنگام دعا

برگ گل می ریزد از چادر نمازت بیشتر

با سه تارت نغمه ریزِ روزگارانم شدی

تا مرا خوشتر برقصانی به سازت بیشتر

حینِ نقاشیِ رویت بیگمان‌فهمیده است

نقش والایِ قلم را چهره سازت بیشتر

راز گل ها عاقبت کشفم نشد بانو عسل

هرچه زیباتر بگردی رمز و رازت بیشتر

ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯾﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﮔﯿﺮﺍﯾﯽِ ﻣﺸﺮﻭﺏ نیست

ساغرم راتاگلو پرکن ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﺭﺩﻫﻠﯿﺰ ﻗﻠﺒﻢ ﺟﺎﺭ ﻭﺟﻨﺠﺎﻟﯽ ﺑﭙﺎﺳﺖ

ﺩﺭﺩﺭﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﺷﻬﺮﯼ ﺍین قَدﺭﺁﺷﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﻓـﺮﺵ ﺍﯾـﻮﺍﻥ ﺗــﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻌـﺮ ِ خالص ﺑﺎﻓﺘﻢ

ﺗﺎﺭ ﻭﭘﻮﺩ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺍﺯﺟﻨﺲ ﻧﺎﻣﺮﻏﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

حق بده تاباشم از چشم انتظاری ﻧﺎشکیب

سوگلِ صبر و ثباتم ﻃـﺎﻗــﺖ ﺍﯾـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

بس که از نازک خیالی خانه ات را در زدم

از تلنگر جـای ِ سالم بـر تـن درکوب نیست

ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻭﺻـﻞ ﺗـﻮ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﮐــﺮﺩ ﺍﺯ ﺑـﻬﺸﺖ

ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘـﺮﯼ ﺟـﺰ منــزل ﻣﺤﺒـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺭﺷﺘـﻪ ﯼ ﺍﻓﮑـﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ ﺑﻬﻢ

ﺗﺎﺯگیها ﻭﺯﻥ ﺷﻌﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

در کنارم قصدِماندن کن عسل‌بانو که هیچ

درنبودت رنگ‌وبوی زندگی مطلوب نیست

نازنینا رنگ چشمت بی قرارم می کند

واردِ دنیایی از فصل بهارم می کند

غنچه‌ی سرخِ لبت آتش به‌جانم می زند

چشم مستت از فریبایی خمارم می‌کند

از خیالم می گریزی تا پریشانت شوم

غیبتت هر ثانیه چشم‌ انتظارم‌ می‌ کند

بافه یِ زلفت جهانیازغزل‌ها می شود

بی نیاز از شعر های بی شمارم می کند

روی‌ماهت می‌درخشدازمسافتهای دور

جلوه در سرتاسرِشب‌های تارم می کند

بارها بوسیدمت در پشت پرچین خیال

شیخ اگرفهمیده باشدسنگسارم می‌کند

بوی خوشمی آید از پیراهنت بانو عسل

عطر نایاب تنت بی‌ اختیارم می کند

هرکس که مکید از لب تو شهدِ عسل را

دیگر نچشد جرعه ای از شعر و غزل را

پا را ‌ بنه بر چشم ترِ کوچه یِ باران

خوشبو بکن از عطر تنت اهل ‌محل را

در باغ ارم با نفست مشک فشان کن

شیرازِ ‌ پر از جاذبه یِ ‌ شیخ اجل را

از شعـشه ی روی تو گاهی نتوان دید

بر روی زمین‌ چهره ی زیبای زحل را

سقراط زمان‌چشم تو‌ را دید و رها کرد

در معبد و درمدرسه هابحث وجدل را

آیم به حضورت که به ‌‌ رویم بگشایی

یک باغ پر از بوسه و آغوش و بغل را

بانو عسلم روز و شب از عشق وصالت

طی می کنم از فاصله ها کوه و کُتَل را

گرچه می دانم که گاهی بی قرارم نیستی

بی قرارت می شوم وقتی کنارم نیستی

درخلالِ خواب و رویا باخیالت دلخوشم

در کنارم هستی و در اختیارم نیستی

در کجایِ زندگی پیدا کنم جای تو را

ای که در محدوده های انتظارم نیستی

چلچراغِ روشنِ پسکوچه ها هستی ولی

مشعلی در پهنه ی شب های تارم نیستی

روز اول باورم شد کز نژاد برتری

گرچه می دانم که ذاتاً هم تبارم نیستی

ای خدای دلربایان با تو می گویم سخن

بی گمان گاهی به فکر روزگارم نیستی

پر شر و شورم کن از اردیبهشت دامنت

ها عسل بانو مگر باغِ بهارم نیستی

هر زمانی که نگاهـم بـه رخ یار افتاد

قلبم از دیدن او بی‌ تپش از کار افتاد

در پس‌ِپنجره ی شب شکن قصر بلور

پرده از چهره ی آن آینه رخسار افتاد

عقل‌وهوشم بپریدازقفس‌درک حواس

کآنهمه‌ وسوسه در موقعدیدار افتاد

پشت پرچین پرازخاطره‌ در اوج خیال

بوسه هابر لب معشوقه‌ به تکرار افتاد

میبرد از سرِ شادی‌لذت از موسم عمر

هرکه‌ بر روی‌سرش‌سایه‌ی دلدار افتاد

آنچنان مشک فشان شدنفسِ بادِ بهار

که صبا در بغل غنچه‌ی بی خار افتاد

کوهِ‌نور آورَد از قصر پُر ازجذبه‌ی هند

بخت اگر هم سفرِ نادر ِ افشار افتاد

قصه‌ی‌عشق‌من‌ و‌ وعده ی بانو عسلم

اتفاقی ست که‌ در باغ سپیدار افتاد

توچه کردی که خدا این همه زیبایت کرد

شأن گل را بــه تنت کرد و شکوفایت کرد

جنگ ِ هفتاد و دو ملت به یقین نیز نکرد

آتشی را که به پا سرخی ِ لب هایت کرد

آنکه زد شانه به گیسوی تو در قصرِ بلور

سرمه در صومعه یِ چشم فریبایت کرد

شاعرِ چشم تو ای باغ پر از نقش و نگار

حیرت از منظره ی ِ روی ِ دلارایت کرد

شررِ شعله‌ یِ رخسارِ پر از جاذبه ات

مشعلِ شب شکنِ قصرِ اهورایت کرد

سال ها در پیِ تکدانه ی دُرّ بودم وچشم

ناگهان زل به صدف ها زد وپیدایت کرد

نُت به نُت خنده یِ گیرای تو بانو عسلم

شعرِخوش زمزمه در ساز نکیسایت کرد

عشقم، نفسم، قند و نبات و شکلاتم

ای چشمه ی شیرین لبت آب حیاتم

یک بار بِدم روی غزل هُرم نفس را

تا گل بدهد شاخه ی ِ سبز ِ کلماتم

در جنگ و جدل فاتح میدانم و امّا

درعرصه‌ی شطرنج‌ رُخت مهره ی ماتم

از بس که شدم غرق ِ تمنایِ نگاهت

انگار که در هاله‌ای از جلوه ی ذاتم

بر لوح دلم گریه کنان از تو نویسد

خونی که قلم می مکد از قلب دواتم

وقتی نکنم زمزمه در گوشه ی ماهور

شوریده ترین نغمه در آواز بیاتم

بانو عسلم شعر و شکر را بهم آمیز

زیرا که تویی شهد ِ پر از ریزه نباتم

از لبِ بوسه پذیرت ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ

ﺁﻩِ ﺳـﺮﺩ از همه جایِ دل ﻣﻦ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ

به خمِ زلف رهایت که زندبوسه نسیم

عطر خوشبوتری از شانه ﺯﺩﻥ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ

آنقَدر ناز و لطیفی که سحر دور و برت

شبنم ازوسوسه ﺑﺮفرش ﭼﻤﻦ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ

جانم‌ ارزانیِ آن شاعر ارزنده که گفت

شربت نابِ ﺗﻤﺸﮏ ﺍﺯ لبِ ﺯﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ

دامنِ سبز تو را باد صبا چین که دهد

بارها از همه سو مشک ختن می ریزد

ﺩﺭﯼ ﺍﺯ سبکﺟﺪﯾﺪی نگشودی‌ که هنوز

از نگاهِ ﻏﺰﻟﻢ شعرِ ﮐﻬﻦ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ

مهربانو عسلم رایحه یِ ﺩﺍﻣﻦ ﺗﻮﺳﺖ

ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺩﺍﻣﻨﻪ ﯼِ ﺩﺷﺖ و ﺩﻣﻦ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ

هنوز از عشوه ات ای دخترِ لُر

به احساسم زنی دائم تلنگر

لبت قرمز شد از موجِ تبسم

گرفت از آتش عشقت دلم گُر

گـرچه چشمــان قشنگـت سـرِ دعـوا دارد

بــرق رخسار تـــو یک عمـــر تمــاشا دارد

لب سرخت کـه چنین از همگان دل بِبَـرد

شهد شیرین تــری از دانــه ی خـرما دارد

بی گمان مـوسم گل عـازم صحــرا نشود

آن کـه در خلـوت خـــود دلــبر زیبـا دارد

بِگشـا پیــــرهنت را کــــه بهــــارانِ تنـت

میـوه ی وسـوســه در بـاغِ شکـوفـا دارد

گوشه ی چشم پراز راز تو ای مایه ی ناز

کوچه باغی ست که صدپنجره رویا دارد

با همـه تاب و تب و مشکل افسردگی ام

اگــر از عشـق تـو بــر سر بــزنم جـا دارد

بـر لب ِ چشمه ی شیرین بنـه بانو عسلم

بــر لبـم قنـــد لبـت را کـــــه مـــربـا دارد

وجودم را پر از احساس کردم

گـذر از کـوچه باغیاس کردم

نشستم در کلاس درس استاد

دو واحد از رباعی پاس کردم

گرچه حالم را نمی فهمی نگاهم را بفهم

قطره های اشک‌ِ سرد بی گناهم را بفهم

لرزشِ پیوسته ای دارد صدای هق هقم

های هایِ گریه در هنگام آهـم را بفهم

روزگار سرد و تاریکی دچارم شد رفیق

بختک ِ افتاده بر بخت ِ سیاهم را بفهم

با زبان اشکِ نم نم با تو میگویم سخن

معنیِ نا گفته هایِ در نگاهم را بفهم

می تراود بغض های شعرم از چشم قلم‌

در غزلها شکوه های گاه گاهم را بفهم

قصد همراهی ندارد کفشم از دلخستگی

قصه هایِ نا رفیقِ نیمه راهم را بفهم

در دیار آشنایی ها منم تنها ترین

لااقل‌ بانو عسل حالِ تباهم را بفهم

از غـــم دوری تــــو آه کشیـــدن تا کی

اندکی مهـر و وفا از تـــو ندیدن تا کی

باغ گیلاسی و من عاشقِ بی تاب توام

میــوه ی سرخِ لبـت را نچـشیدن تا کی

نــرسد پلـک مـــنِ بیــدلِ آشفتـــه بهــم

خواب ها دیدن و از جـای پریدن تا کی

بی قــرارم نکنــد بـلبـلی از نغمــه گــری

آخــر از مرغ سحــر قصه شنیدن تا کی

بایــد از باد صبــا سخــت شکایت بکنم

از تــن نازک گــل جـــامه دریـدن تا کی

دفتر خاطره از اشک ترم پر شده است

دیگر از چشم قلـم قطـره چکیدن تا کی

گفته بودی کــه زمانی به وصالت نرسم

ای عسل از مـنِ افسـرده بـــریدن تا کی

محو چشمان توام محبوبِ زیبا روی من

بـا نگاهـت زیر و رو کردی مرا بانوی من

در پـس ِ بـاغ ارم در انتظـارت مـانده ام

تا بیایی بلکه بیرون نم نم خوشبوی من

شهــره ی باغ اقاقی بهتـر از شبنـم بریز

عطـر ناب دامنـت را بــر تــن زیلـوی من

ازهوس هرساله‌گنجشک‌درختت میشوم

تـا بگــردانی لبـت را بــاغ شفتـالـوی من

بـا خیـالـت می نشستم در کنـار بـاغ گل

تا که بگـذاری سرت را بـر سر زانوی من

در نبودتﺁنچنان ﺁﻫﯽ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﻭﺵ

آسمان آتش گرفت ﺍﺯﻫﺎﯼِ ﺑﻌﺪﺍﺯﻫﻮﯼ ﻣﻦ

نوجوانی رفـت و آثارِ کهـن سالی رسید

بویِ پیری می دهد رنگ سفید ِموی من

لااقــل بانو عسل امشب به سروقتم بیا

تابه دورت حلقه گردد پیچک بازوی من

ای که در طولِ زمان مونس آدم بودی

بر سرِ شانه‌ی هستی تو فقط کم بودی

آنقَدرخالص و پاکی که در آغوش نسیم

روی هر برگ گلی قطره ی شبنم بودی

مِثل اشکی که فرومیچکد ازگونه ی ابر

پاک و پاکیزه تر‌ از‌ بارش نم نم بودی

در پسِ باغ قناری وسطِ جنگل سبز

نفس میخک و‌‌ آلاله و مریم بودی

ریگ تفتیده ای از دشتِ بلا بودم و تو

به ‌‌ گواراییِ صد چشمه یِ زمزم بودی

بویی از نسترن و لاله و شبدر بگرفت

هر که را ثانیه ای مونس و همدم بودی

به همان چشم پر از راز تو بانو عسلم

هم چنان در غزلم شعرِ مجسم بودی

بکن عاجز غم دیرینه ات را

معطر کن هوایِ سینه ات را

بزن چادر میان دشت پُر گل

به شادی بگذران آدینه ات را

شده گاهی بشوی بی خبر از حال خودت

بدَوی بـر سرِ هـر کـوچه بـه دنبال خودت

یک نفر از تو بپرسد کـه کجـا گم‌ شده ای

بزنی بــر سرِ خـود از بــدِ اقبــال خـودت

جمعی از اهلِمحل دور وبرت‌ حلقه زنند

کـه پشیمان بشوی بر سرِ جنجـال خودت

هی بگویی که خودم از ستمم کرده فرار

آهِ حسرت بکشی دائم از اَعمال خودت

مِثل ماتم زده ها کِز بکنی گوشه ی‌ِ دنج

تا دمادم بخوری غصّه بـر احوال خودت

در همان لحظه کـه با دلهـره از جـا بپری

همچنان‌ ور بروی با لب و تبخال خودت

کم کم از بی کسی ات زل بزنی آینه را

بشوی ثانیه ها خیره به تمثال خودت

مکن از رفتنِ بانو عسلت شکوه که تو

بی خبر مانده ای از آنهمه اِشکال خودت

درتاب و تبت حالتِ پروانه به هم خورد

دور از شررِ شعله یِ رخسارِ تو غم خورد

در‌‌ فلسفه‌ کشفم نشد‌ آخر که چگونه

در بینِ دو دلداده تبِ عشق رقم خورد

در موسمِ گل از خنکایِ شبِ شیراز

بر بقعه یِ حافظ نفسِ باغِ ارم ‌ خورد

سوگند به آتشکده یِ روشنِ زرتشت

یاغی شدم از آن که رذیلانه قسم خورد

با‌ جوهر دل نامه نوشتم که بدانند

آثار‌ من از ‌‌ دفترِ معشوقه قلم خورد

در نی لبکم شیونِ فریادِ سکوت است

باور که کند بغض گلو غصه یِ کم خورد

بانو عسلم رفتی و صد سیلیِ محکم

بر صورتم ‌از دست خداوندِ ستم خورد

تا کمی دل میدهی حالی بـه حالی میشوم

هرچه سرشار از تو گردم باز خالی میشوم

گیرم از دلدادگی دستِ خیالـت را به دست

میشوم آسوده حـال از بس خیالی میشوم

می کشم از فَـرط تنهایی خودم را در بغـل

هـر زمانی روبــرو با تـخـتِ خـالی میشوم

می نشینم از غمـت بـر روی فرش ِ انتظـار

در نبودت خیره بـر گل های قالی می شوم

میشود با هـر نسیمی رنگ رخسارم عوض

از خجالـت زرد و سرخ و پـرتقالی میشوم

ازهمان روزی‌ که بی تابانه مجنونت شدم

از تبِ دیوانـگی دور از اهــالی میشوم

بی تو ‌‌ امّا چون‌ درختی در کنار جویِ آب

زیر باران هـم‌ دچار خشک سـالی میشوم

شانه کمتر زن به موهایت عسل بانو که‌من

دل پریشان از نسیمعطـر عالی میشوم

در پسِ پنجره از دوری ات ای یار هنوز

لبم آهسته رود بر لبِ سیگار هنوز

در دیار دف و نی با تَلی از خاطره ها

می کنم یادِ تو با زمزمه یِ تار هنوز

چه گناهی زده سر از منِ دلداده که تو

ندهی ثانیه ای وعده یِ دیدار هنوز

بی‌خبر رفتی و من از غم تنها شدنم

می روم با دل پُر غصه کلنجار هنوز

مثل آیینه به دنبال خودش می کشدم

سایه ات روی در و بر تن دیوار هنوز

گفتمت شاعر دیوانه ی چشمان توام

نظری هیچ نداری به من انگار هنوز

شاید ای دخترِ شرقی توندانی که منم

خسته از فلسفه یِ نیچه و اِدگار هنوز

شک ندارم عسلم در پس پرچین غزل

همچنان دل ببری با گلِ رخسار هنوز

هنوز از ناز کردن در مسیرِ باغ نسرینت

مدامم‌ میبری دل از لب‌ِ خندان‌ِ شیرینت

هنوز ازدوری‌ات‌ چون‌شرشرِفواره میریزد

دمادم اشک غم از مژه هایِ یارِ دیرینت

صبارا در مسیر کوچه بوییدم که فهمیدم

گرفته عطر ناب‌از دامنِ گلریزِچین چینت

درین‌‌شبهای وحشت‌ زا ندارم‌حسِ‌آرامش

مگر آندم که بگذارم‌ سرم را روی بالینت

همان‌عصری‌که‌درجشن‌ِشقایقها تورادیدم

چه‌میشدمیگرفتم‌بوسه‌از لبهای نوشینت

شکوهِ‌ شهرِشیرازی‌که‌ازبویت شکوفا شد

تن گل هایِ بادام از هُمیجان تا دهالینت

به‌ دورِ چترِ نیلوفر پریدن‌ کرده‌اند آغاز

قناریهایِ رنگین بال‌وپَر،درپشت پَرچینت

مگرشاهانِ‌ساسانی کنند ازخوشدلی برپا

سرور وجشن‌مهمانی‌به‌سبکِ‌رسم وآیینت

عسل‌بانوبه‌گیسویِ پر ازپیچت بزن شانه

که ریزد بر سرِ شانه شکنجِ زلف زرینت

ای باغِ تنت بویِ خوشِ گندم و شالی

ای زلف تو سرگشته تر از بادِ شمالی

هر غنچه ی نشکفته نشیندبه شکوفه

از بوی تو در لادنِ گلدشتِ معالی

چشمانِ منِ منتظر از دردِ نبودت

شد ثانیه ها خیره به رنگِ گلِ قالی

از راه بَوان آمدم این دفعه به شیراز

تا پرسه زنم در اِرم شهرِ خیالی

در شهرِ رز و آینه و نم نم باران

ترسم نکشد چشمه ی شعرم به زلالی

باآنکه توجایم ندهی گوشه ی ذهنت

هرگز نشود در دل من جای تو خالی

پیچدعسلم عطر نفسهای تو در شهر

از باغِ نظر تا اِرم و سمتِ معالی

گرچه فتوا داده اهریمن به سرکوبِ قیام

برخودش می لرزد از پیغامِ مکتوبِ قیام

در شعارِسرنگونی ساز وحدت لازم است

در صف مردم تَفرق نیست مطلوبِ قیام

هرزمان پشت و پناه کاوه یِ میهن شدیم

می شود ضحاکِ بد کردار، مغلوبِ قیام

اتحاد و همدلی را بانگ همراهی بزن

تا شود هر خائن بلفطره مرعوبِ قیام

آید‌ از آن سوی آزادی که احیاگر شود

دوره ی بالندگی را رهبر خوبِ قیام

می نشاند بربلندایِ وطن بادستِ خویش

پرچم افتاده را سردارِ محبوبِ قیام

میدهیم بانوعسل بامُشتِ پیروزی شعار

در سه راه پیچِ آزادی به اسلوبِ قیام

در دیارِ خفقان شکوه‌یِ کم بی شرفی ست

همرهی با‌‌ صفِ بیدادِ ستم بی شرفی ست

گرچه دارد سرِ منبر سخن از خیر و صلاح

کُنج‌خلوت هدفِ‌ شیخِ‌ حرم بی‌شرفی ست

آن که شد مستبدِ خیره سر و کهنه پرست

هنرِ نافذِ او تا به عدم بی شرفی ست

زیر چنگالِ شب از آتشِ سرکوبِ قیام

گر برای وطنم سر ندهم بی شرفی ست

تو که بر روی زبانت زده ای مُهر سکوت

سهم ساکت شدنِ اهلِ قلم بی شرفی ست

زاده‌یِ‌ پارسم وپارسی سخنِ جد من‌ است

عربی گفتنِ در میهنِ جم بی شرفی ست

توده یِ معترضِ بی کسِ مذهب زده را

کشتن و‌سینه زدن زیرِ عَلَم بی شرفی ست

عسلم، شُر شُر خون از تن آلاله نوشت

همرهی با‌‌ صفِ بیدادِ ستم بی شرفی ست

گلِ خوش منظره یِ باغِ بهارم تو و تو

نوبرِ تازه تر از سیب و انارم تو و تو

گرچه در دشت‌ غزل تازه‌غزالم شده‌ ای

کرده‌ای‌ مست وپلنگانه‌ شکارم تو و‌ تو

گفتم از سوز دلم زخمه زنم بر تن ساز

که شود زمزمه‌درسیم سه تارم تو و تو

در فرحنایِ سکوت از تب دنیایِ شلوغ

معنی حوصله در صبر و قرارم تو و تو

بزن آتش‌به سراپای شب از شعله‌ی رخ

مهرِ آتشکده یِ شهر و دیارم تو و تو

بسته‌ام‌دل‌به‌رخ وچشم ولب‌و باغ تنت

قاب پُر جاذبه یِ نقش و نگارم تو و تو

تو و تو‌ وردِ زبانِ منِ تنها شده است

همدل وهمنفس ومونس‌و یارم تو وتو

در پسِ پنجره ها رو به افق منتظرم

که بتابی عسلم بر شب تارم تو و تو

بی روی تو گنجشکِ دلم تاب ندارد

بیدارم و چشمانِ ترم خواب‌ ندارد

روشن بکن از آمدنت کلبه ی جان را

ویران شود آن‌خانه‌ که مهتاب ندارد

دور از همه‌یِ بتکده ها،شاعرِچشمت

غیر از خم ابروی تو محراب ندارد

گفتی که‌ رعایت بکنم رسمِ ادب را

میل و هوس و وسوسه آداب ندارد

دردا که پسِ پنجره از شورِ نبودت

چندی ست که گلدانِ غزل آب ندارد

آن تازه اناری‌که نشاندی پسِ پرچین

از دست خزان شاخه‌ی شاداب ندارد

بانو عسلم، شهرِ سراسر گلِ شیراز

غیر از تو و تو‌ غنچه‌ یِ جذاب ندارد

به وقت نازکردن ها تماشایی ست چشمانت

به رنگ روشنِ شبهای رویایی ست چشمانت

تو را صُنعِ خدا گویند و باور می کنم اصلا

که از اعجازِ آن معمارِ بالایی ست چشمانت

همایونی ترین آیینه در آیین بیداری

پلانی‌ روشن‌ ازحالات زیبایی‌ ست چشمانت

ثباتِ سایه روشن ها به رویِ پلک رنگینت

چنان زیبا که دراوج‌ِ فریبایی‌ ست چشمانت

خدایِ موبدان فرموده در جشنِ سپنداران

تنورِ شعله یِ قصر اهورایی ست چشمانت

نگاهت را نکن پنهان که پشتِ عینک دودی

فرازی دیگر از فانوس‌دریایی‌ست‌ چشمانت

عسل بانو ، غزالِ خوش خرامِ دشتِ آهوها

به وقت نازکردن ها تماشایی ست چشمانت

دودمانم‌ به فدایِ دهنت حضرت عشق

دُرّ بریز از ثمراتِ سخنت حضرت عشق

زیرِبارانِ ملایم چه خوش آید به مشام

بوی سیب از‌نفسِ پیرهنت حضرت عشق

نرم و آهسته بریزد به تن یاس سفید

بارشِ نم‌ نمِ عطر از بدنت حضرت عشق

پرده را پس بزن از چهره که آتش بزند

شب ما را رخِ پرتو فکنت حضرت عشق

گرچه باورنکنی برکه ای ازخون شده است

دل بی تاب من از تاب تنت حضرت عشق

بارها بر دف و بر گُرده یِ تنبک زده ام

که شوم باعث اغوا شدنت حضرت عشق

خواب دیدم که زدی بر در و....دهلیز دلم

پر شد از دلهره با در زدنت حضرت عشق

تا چه سازد‌ عسلم با منِ آواره مکان

زلف یلدایِ شکن در شکنت حضرت عشق

سوگلِ گردن بلورین باغرخسارتچه ناز

گونه‌یِ سرخ وسفیدِ رویِ گلزارت چه ناز

می‌زدی آهنگی از‌ هنگامه در اوج سکوت

نغمه‌ ی گیرایِ شورانگیزِ در تارت چه ناز

رنگِ زردِ یشم پاییزی چه می آید به تو

دامن سبزِ کبودِ و شال گلدارت چه ناز

در شکر ریزِ تبسم دُرّ بریزد از لبت

نم نم‌ِ گلخنده‌ یِ شیرین کشدارت چه‌ ناز

در تکلم گفتگویت مایه یِ آرامش است

همچو آهنگِ ملایم لحن گفتارت چه ناز

زیرِ سقف پر ستاره با ظرافت آفرید

طرح تندیس تورا اعجاز معمارت چه ناز

دوری اما هم چنان بانو عسل از دورها

بوی باران آید از گل‌های بی‌خارت چه ناز

هر چند که مهتابی و پر نور ترینی

از دیده یِ طوفان زده ها دور ترینی

از نازِ فراگیر تو ای دختر شرقی

گویند و نگویند که مغرور ترینی

شهزاده‌ی نیکو رخی‌ ازشهر مشاهیر

قبلاً خبر آورده که مشهور ترینی

در نبض زمان از قفس آزادی وگاهی

مِثل منِ پر بسته نه محصور ترینی

وقتی که جلودارِ سیاهی رسد از راه

یعنی که درین منطقه مستور ترینی

از روز ازل در وطنم هیچ ندیدم

از شیخ ریا آدم منفورترینی

گل های لبت مژده ی آلاله ی سرخند

از بس عسلم شادی و مسرور ترینی

غم گیتی چو به بندت بکشد ازپس و پیش

پیش افشاگر بی ریشه منال از دل ریش

پشت ِ ‌آلونک سرما زده در پای سکوت

سر به دامانِ گریبان بنه در خلوت خویش

کسی از ضلع تعقُل به یقین تکیه نکرد

نه به‌ خاخام یهودی نه به آخوند وکشیش

شحنه‌ی‌ِشب‌چه‌بداندکه‌ درخشنده تر است

دین و آیین من از آینه ی کاخ هَدیش

گفته‌ بودی‌ که وقیحانه تَوهّم زده است

شیخ شهرازتب هذیان نکشدبنگ وحشیش

واعظانمظهر وَهمند و به تعبیر حکیم

خوابِ آشفته تراوش کند از ذهن پریش

رود از شوق چرا تا به لب دره یِ گرگ

سگِ‌ بینای شبان گرچه گرا داده به‌ میش

ظاهرِ شیخِ ریا را عسلم ساده مگیر

که به تیغت بزند بی خبر از نخ نخ ریش

نم نم که شراب از تن انگور گرفتم

در مشرقِ ساغر شرر از نور گرفتم

بی سابقه با اهل هنر زمزمه می کرد

هر نغمه ای از گوشه ی ماهور گرفتم

در کوچه سراسیمه زدم بر تن سازم

گر بوی دف و تنبک و تنبور گرفتم

در باغ رز و رازقی و پیچ شقایق

تنها ردی از سوگل مو بور گرفتم

آندم که زدم تورِ کمین در پس پرچین

گلبوسه ای از غنچه ی مغرور گرفتم

فرهادم و در لحظه به یاد لب شیرین

قدری عسل از لانه ی زنبور گرفتم

بانو عسلم نوش و گوارای تو بادا

شعری که من ازخوشه ی انگورگرفتم

آشفته ام‌ از دوری‌ات ای‌عشقِ محالم

بدحالم و‌‌ اصلاً تو ندانی به‌ چه حالم

در کلبه‌یِ بی پنجره از حرص‌ِ نبودت

آسیمه سر و مضطرب و رو به‌ زوالم

ترسم که بلافاصله در راه‌ وصالت

شاهینِ حوادث بزند بر پر و بالم

بانو چه نوشتم که تو در آخرِ نامه

آتش زدی از نحوه‌یِ پاسخ به سؤالم

یخ می زدم‌ آندم که‌ بگفتی به اشاره

هرگز نرسی باهمه سعی‌ات به‌وصالم

ای چشمه‌ی پاکیزه تر از نم نم باران

هرقطره‌ای از حرف تو‌شد شعر زلالم

ها کن صنما عطر دل انگیز نفس را

تا حس بکنم در بغلِ بادِ شمالم

دردا که‌ من از پله یِ پردازشِ رویا

بر سقف شب افتاده ام از بام خیالم

ازبسکه کشیدی‌عسلم‌سرمه‌به‌چشمت

در دشت غزل‌خیره به چشمان غزالم

بر تن صاف صنوبر پنجِ‌ وارو می کشم

عکسِ‌دل را یادگاری ناز و نیکو می‌کشم

با مدادِ جعبه رنگی پشت باغ اطلسی

یک‌بغل‌مریم‌گلی‌در ذهن شب‌بو‌ می‌کشم

صدغزال ازدشت لبریز از‌غزل رَم می‌کند

تا پلنگی را ‌ به سمت بچه آهو می کشم

با زبانِ بی زبانی رویِ دیوار سکوت

هرچه را از‌ دل‌ شنفتم‌ با هیاهو می‌کشم

فرچه ام را می زنم در شیشه های آبرنگ

آنچه‌را بر‌ من گذشته با قلم مو می‌کشم

دیگر از غمنامه ی رستم نمی گویم ولی

قصه یِ سهراب را با نوشدارو می کشم

در هوایِ عشقم از آیین درویشی هنوز

بارهادرکوچه‌‌ و‌ پسکوچه‌ها هو می‌کشم

قندِ خونم رفته بالاتر ولی با تیشه ام

آنقَدرها یادِ شیرینم‌ که‌ کندو می‌ کشم

تِق‌ تِق‌کفش‌عسل‌بانو که می‌آید به‌گوش

کلبه ام را با ترنم آب و جارو می کشم

آمــد بـه بـرم سـر زده در عالــم رویا

آلالـــه رخی ناز و گـل انـدام و فــریبا

گفتـم صنما شمع شبستان کـه هستی

کـز دیدن رویـت شده ام محـو تماشا

گفتــا مگــر از سلسلـه ی بی خبـرانی

شهزاده منـم دختـری از نسل پـری ها

با شعله ی رخساره زدآتش به وجودم

آتشکــــده یِ مـشـــتعل قصر اهورا

شب بودو زحل بودو هلال رخ مهتاب

مــن بــودم و او بــود و تلالــؤی ثـریا

تابنده تر از جلوه ی ماه آمد و من هم

بی خود شدم از دیدن آن هاله ی زیبا

شرمـم نگذارد که در این قصه بگویم

بانــو عسلـم آمــده بــود از درِ اغــوا

بارها گفتم فراموشت کنم اما نشد

زندگی در ترکِ آغوشت کنم اما نشد

بخت خود را در وصالت آزمودم تا مگر

یک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشد

گفتم از شعرم بسازم کوزه های پرشراب

در غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشد

دختر خان را فرستادم تو را راضی کند

روز عقدت حلقه در گوشت کنم اما نشد

گفتم ازصحرا بیایی حورِآویشن به دست

سینه را مهمانِ دمنوشت کنم اما نشد

منتظر بودم خزانم را بهار آید بهار

صبح فروردین غزلپوشت کنم اما نشد

با تمام حس و حالم بارها بانو عسل

پیش خود گفتم فراموشت کنم اما نشد

گرچه با تنهاییَم سر کرده ام

گفتگو با خود مکرر کرده ام

دل پریشانم که با پیک و پیام

دخترِ خان را مکدّر کرده ام

سوگلِ شیرازی از هوشم پراند

آنچه را در مکتب از بر کرده ام

پیش خود گفتم‌ دلِ خانزاده را

با غزل هایم مُسخَّر کرده ام

گوهری از جنس زر باشدکه من

با طلا او را برابر کرده ام

دل نشاید کندن از جام شراب

سال هاعادت به ساغر کرده ام

در مسیر کوچه ی‌ِ بانو عسل

هرچه‌ دیدم ثبت دفتر کرده ام

ای صبا سنگ صبورم را بگو

من تو را از ریشه باور کرده ام

زدم با اِذن حافظ فالِ ‌ دیگر

جواب‌‌ آمد‌ مجو خوشحالِ دیگر

مگردان‌ حالِ ما را ‌‌ یا مُحوّل

که غم حاکم شود یک سالِ دیگر

با‌ آن که دل انگیزِ ارم‌‌ آن ورِ پل بود

دلشادی ام‌ از‌ عطر تنِ غنچه‌ یِ گل بود

پر می زدم از‌ وسوسه در عالم رویا

ازعشق بهشتی‌که پر ازکوزه یِ مُل بود

آزاد و رها منزل و مأوا بگرفتم

درگوشه‌ی‌پرتی‌که‌نه‌زنجیر‌ ونه غُل بود

نازک ‌بدنی ‌آمد و دادم دو سه ساغر

از‌ کهنه شرابی که سراسر الِکُل بود

در شور و شرِ ذهنیتم آن‌ همه شادی

از زمزمه یِ نی‌ لبک و ساز و دهل بود

آن دم که شدم منقلب از نامه ی اعمال

در دست چپم برگه ای از دفتر کل بود

در‌ باغ ‌ جنان ناوک مژگانِ پری ها

خونریز تر از تیغِ کجِ خانِ مغول بود

پیمودم ‌ اگر با دل و جانم تپه ها را

منزلگهِ بانو عسلم بر سرِ تُل بود

غزل بانویِ شهرم ناز با تو

سرِ پیچ اِرم آواز با تو

سه تار و ساغر و سیگار با من

شرابِ نم نمِ شیراز با تو

وطن در سوگِ لاله داغدار است

وطن بی سر پناهی اشکبار است

کسی از حالِ میهن با خبر‌ نیست

جهانی‌خواب‌و ایران‌سوگوار است

وطن، ای سرزمینِ داغدارم

وطن، ای سرفرازِ سوگوارم

شبانه لاله ها‌ را سر بریدند

وطن، لبریزِخون شدروزگارم

به غیر از نامه هایِ عاشقانه

غزل ریزم به پایت یا ترانه

مقدس‌هستی‌وکردم عبادت

تو را بعد از خداوندِ یگانه

شرابِ نم نمِ انگور باشی

شرارِ چشمه هایِ نور باشی

خدایِ عاشقان را خوش نیاید

که ازپلک دوچشمم دور باشی

همان ساعت که‌ بانو قهرکردی

به کامم زندگی را ‌ زهر کردی

نمی دانم از آن روزی که رفتی

سکونت در کدامین شهر کردی

سبویِ نقره پاش نور باشی

بلورِ نازِ شرقِ دور باشی

تورا نامیده‌ام ساغرکه‌دائم

پناهِ نم نمِ انگور باشی

به دور از حاشیه باید بکوشم

شراب از شهدِ لبهایت بنوشم

صدای خنده های دل نشینت

طنین دیگری دارد به گوشم

بلا بالا تر از حوّایِ سرکش

ندادی‌ با تمنا تن به سازش

بیا ای نازنین بانو بگو ‌سیب

بکَش اولادآدم را به چالش

نکن‌منعم که‌دیگر از تب شعر

لبم را بر ندارم از لب شعر

بنوشم با پیاله جرعه جرعه

شراب مثنوی را درشب شعر

سراغِ تار و پودم را گرفته

فراتر از حدودم را گرفته

حسابی‌درد‌بی‌درمان‌عشقت

سراپای وجودم ‌‌‌ را گرفته

پری بانویِ آویشن به دوشم

بلا بالایِ تُرکِ قهوه نوشم

چنانم میربایی‌دل که باشعر

غزل بر باغِ اندامت بپوشم

اگرچه بی نهایت از تو دورم

به پایت سر گذارم با حضورم

جهانم روشن از روی تو باشد

که در دنیایی از سیلاب نورم

عشایر زاده یِ آلالــه پوشم

شقایق دامنِ گیسو به دوشم

ازآن ترسم که باقشلاق چشمت

زنی آتش‌ به‌ سر تا پای هوشم

مگر مارال زیبا رو تویی تو

هنوز آهوتر از آهو تویی تو

پلنگ چابکِ شاهو منم من

غزال مستِ دالاهو تویی تو

اگر روزی گذر افتد به شیراز

روم در محضرِ رندِ غزلباز

چنان بر طبل دلشادی بکوبم

که حافظ گردد از نو نغمه‌پرداز

بدور از کوچه‌یِ اردیبهشتم

نمی‌باشد گریز از ‌‌‌سرنوشتم

بدم می آید از این زندگانی

تنفر دارم از ‌ دنیای زشتم

اگر از دیدنت بی تابم ای عشق

خرامان‌آمدی درخوابم ای‌عشق

به روی رنگ رخسارت زدم زُل

که غرقِ تابش مهتابم ای عشق

پس از شهریور آید فصل گلریز

که‌ رویایی شود زردِ دل انگیز

به عشق‌ روزهایِ مهر گستر

طلا می ریزد از اندام پاییز

گرفتارِ کویرِ سینه چاکیم

به دور از چشمه هایِ آب پاکیم

جهنم کرده ای بر پا تو ای شیخ

مکن کز دست بی برقی هلاکیم

درتاب و تبت حالتِ پروانه به هم خورد

دور از شررِ شعله یِ رخسارِ تو غم خورد

در‌‌ فلسفه‌ کشفم نشد‌ آخر که چگونه

در بینِ دو دلداده تبِ عشق رقم خورد

در موسمِ گل از خنکایِ شبِ شیراز

بر بقعه یِ حافظ نفسِ باغِ ارم ‌ خورد

سوگند به آتشکده یِ روشنِ زرتشت

یاغی شدم از آن که رذیلانه قسم خورد

با‌ جوهر دل نامه نوشتم که بدانند

آثار‌ من از ‌‌ دفترِ معشوقه قلم خورد

در نی لبکم شیونِ فریادِ سکوت است

باور که کند بغض گلو غصه یِ کم خورد

بانو عسلم رفتی و صد سیلیِ محکم

بر صورتم ‌از دست خداوندِ ستم خورد

گرچه می دانم که گاهی بی قرارم نیستی

بی قرارت می شوم وقتی کنارم نیستی

درخلالِ خواب و رویا باخیالت دلخوشم

در کنارم هستی و در اختیارم نیستی

در کجایِ زندگی پیدا کنم جای تو را

ای که در محدوده های انتظارم نیستی

چلچراغِ روشنِ پسکوچه ها هستی ولی

مشعلی در پهنه ی شب های تارم نیستی

روز اول باورم شد کز نژاد برتری

گرچه می دانم که ذاتاً هم تبارم نیستی

ای خدای دلربایان با تو می گویم سخن

بی گمان گاهی به فکر روزگارم نیستی

پر شر و شورم کن از اردیبهشت دامنت

ها عسل بانو مگر باغِ بهارم نیستی

یادِ ایّامی کـــه بوسه بـــر رخِ گل می زدم

فارغ از غمها قــــدم در باغ سنبل می زدم

روبـــــــروی دلبـــــرم در انتهـــای باغ سبز

می نشستم روزها حرف از تعامل می زدم

در نبودش باز می کردم کتابِ خـــواجه را

می شدم آسوده دل وقتی تفــأل می زدم

ساکت و تنها کنار پنجــــــره در هــر نفس

عصر دلتنگی غروبِ جمعه را زل می زدم

هر زمانی می گذشت از کـوچه باغِ دلگشا

بـر لباس از عشق او عطر گلایول می زدم

می گرفتم درخیابانها سه تارم رابه دست

نیمه شب گیـــــراتر از آوای بلبل می زدم

زیر یاس پــر شکوفه در کنار جــــوی آب

شانه بر زلف عسل در هــر تغزل می زدم

جذّابی و هم رنگ شقایق شده ای تو

ازچشم توپیداست‌که‌عاشق شده‌ای‌تو

پیدا نشود مِثل تو در عالم هستی

دردانه ترین خلقت خالق شده ای تو

از باغ بهشت آمده ای تا که بگویی

با زندگیِ ساده موافق شده ای تو

شهزاده یِ گلچهره بدان قدرِخودت را

چون برحذر از آینه یِ دق شده‌ای تو

زیبا و ظریفی که به عنوان تشابه

با برگِ گلِ لاله مطابق شده ای تو

تا کی بکنم ناله و با شکوه بگویم

عذرای منی مونس وامق شده ای تو

بانو ‌ عسلم پا ‌‌ بنه در محفل عشاق

هر‌‌ چند که بی شائبه لایق شده ای تو

روزها وقتی دچـار شک بی حــد میشوم

با خود و حجم خیالاتم کمی بـد میشوم

می زنم از خانه بیرون،باز میگویم که نه

بیـن تنهـا رفتـن و مانـدن مُــردد میشوم

شیطنتهای درون درکوچه ها گل می کند

همصدا با بچه های قد و نیم قد میشوم

تا که بسپارم به ذهنم"هـرچه بادا باد" را

بی خیـال از اتفـاق و هـر پیامـد میشوم

می روم در سایه روشن بر فــراز قلّه ها

خیره بر انبوهِ جنگل هـای ممتد میشوم

گرچه دورم از تلألؤی نگاه آفتاب

روشن از نورافکنطاقِ زِبَرجَد میشوم

هـر زمانی اقتدا کـردم بپیوندم بـه عشق

بی خبـر از کفشها در راه مقـصد میشوم

غرق احساسم که ازعشق عسل بانوهنوز

بی محابا بـر ستیغ صخره ها رد میشوم

باید از فاصله ها بین دو دل پُل بزنم

پلی از همـدلی و عشق و تعامُل بزنم

سمت جنگل بروم زیر درختان بلوط

کلبه ای رو به خدا با پَرِ سنبُل بزنم

روی چشمان پر از دلهره یِ پنجره ها

پرده ی ململی از جنس تساهُل بزنم

هوس گشتن اگر ثانیه ای زد به سرم

پرسه در دور و برِ باغ گلایُل بزنم

ذوق یخ بسته اگرتن به شکفتن بدهد

روی هر بیت غزل چادری از گل بزنم

من که در شهر غزل تارِتبحر زده ام

ساز گیراتری از‌ نغمه ی بلبل بزنم

شب یلــــدا بنشینم به هوای رخ یار

هم چنان با غزل خواجه‌ تفأل بزنم

عکس بانو عسلم را بسپارم به نگاه

روی چشم و لب او ثانیه ها زُل بزنم

گرچه حالم را نمی فهمی نگاهم را بفهم

قطره های اشک‌ِ سرد بی گناهم را بفهم

لرزشِ پیوسته ای دارد صدای هق هقم

های هایِ گریه در هنگام آهـم را بفهم

روزگار سرد و تاریکی دچارم شد رفیق

بختک ِ افتاده بر بخت ِ سیاهم را بفهم

با زبان اشکِ نم نم با تو میگویم سخن

معنیِ نا گفته هایِ در نگاهم را بفهم

می تراود بغض های شعرم از چشم قلم‌

در غزلها شکوه های گاه گاهم را بفهم

قصد همراهی ندارد کفشم از دلخستگی

قصه هایِ نا رفیقِ نیمه راهم را بفهم

در دیار آشنایی ها منم تنها ترین

لااقل‌ بانو عسل حالِ تباهم را بفهم

نازنینا رنگ چشمت بی قرارم می کند

واردِ دنیایی از فصل بهارم می کند

غنچه‌ی سرخِ لبت آتش به‌جانم می زند

چشم مستت از فریبایی خمارم می‌کند

از خیالم می گریزی تا پریشانت شوم

غیبتت هر ثانیه چشم‌ انتظارم‌ می‌ کند

بافه یِ زلفت جهانیازغزل‌ها می شود

بی نیاز از شعر های بی شمارم می کند

روی‌ماهت می‌درخشدازمسافتهای دور

جلوه در سرتاسرِشب‌های تارم می کند

بارها بوسیدمت در پشت پرچین خیال

شیخ اگرفهمیده باشدسنگسارم می‌کند

بوی خوشمی آید از پیراهنت بانو عسل

عطر نایاب تنت بی‌ اختیارم می کند

گرچه با ‌ ناز تو در هر غزلی مأنوسم

غم نا دیدن رویت بکند مأیوسم

رخ برافروز و بزن شعله و بر سایه بتاب

بدران پرده یِ شب را که تویی فانوسم

درهمان‌کوچه که باخنده نشستی به دلم

گریه ها می کنم و یادِ تو را می بوسم

دل به آتشکده ی ِمهر تو بستم که‌ هنوز

سعدِ سلمانم و در نایِ غمت محبوسم

بختک از اوج سیاهی به‌ گلویم زده‌چنگ

بشِکن پایِ شبح را که پر از کابوسم

سال ها شیخِ ریا حاکم شهرم شده است

برده یِ جهلم و در سیطره یِ سالوسم

گفتم از شدت بغضم به تو بانو عسلم

که بدانی من ِ افسـرده پُر از افسوسم

ماهِ کنعانی من فاصله را دور بــریز

از درِ مهــر بیا روی شبـم نور بــریز

صبح آدینه مـــــرا تا وسط باغ ببر

آندم از جام لبت شربت انگور بریز

اﯼ ﻓﻠﮏ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ مسیر کوی ﯾﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

آسمانی از تباهی را دچارﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

میچکدسیل‌سرشک‌از گوشه‌ی چشم ترم

شُر شُر غم ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮ ﺟﻮﯾﺒﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺷﺪ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﺯ زوایایِ ﺩﻟﻢ

ﻧﺎتوانی ﻋﺎﺟﺰ ﻭ ﺯﺍﺭ ﻭ ﻧﺰﺍﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯿﺮﻡ ‌ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﺯﺍﻧـﻮﯼ ﻏﻢ

در نبود ِ باغ ﺳﻨﺒﻞ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

دلبر ِ بالا نشینم حلقه‌ ی در را نزد

زیر ِ پلک پنجره چشم انتظارم کرده ای

روشن از برق شدید شعله ها بودم ولی

بی چراغی ﺩﺭ پسِ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

سالهاعشقم نمی گیرد مرا دیگر به هیچ

در نگاه ِ دلبرم ﺑﯽ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

بویی ﺍﺯ ﺯﻟـﻒ ﻋﺴﻞ بانو ﻧﯿﺎﻣﺪ سوی من

ﺩﺭ ﻃﻠﻮﻉ ﻓﺮﻭﺩﯾﻦ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ

یاقوت لبت گرچه ملس بود و دل انگیز

شیرین شده اینک چو انارِ شب پاییز

دل برده ای از قافله ی هوش وحواسم

با عطر تن و چشم و رخ و دامن گلریز

از بس که شدم خیره به ژرفای نگاهت

از تابشِ رویت شده ام ﺫﺭﻩ ﯼِ ﻧﺎﭼﯿﺰ

ای دوریِ تو اشکِ تراویده یِ سردم

بر هر مژه ام نم نمِ یادت شده آویز

صبحی که گذر میکنی از مشرق شیراز

در باغِ ارم ﻧﻐﻤﻪ ﮐﻨﺪ‌ ﻣﺮﻍِ ﺳﺤﺮ ﺧﯿﺰ

ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺧﺰﺍﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑﺶ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ

ﺗﺎ ‌ ﺧﺎﻧﻪ ‌ ﺧﺮﺍﺑﻢ‌ ﻧﮑﻨﺪ ﺳﺮﺩﯼِ ﭘﺎییز

بانو عسلم شانه‌ بزن بر شبِ زلفت

ﺗﺎ کلبه ی من ﭘﺮ‌‌ ﺷﻮﺩ از بوی ﺩﻻﻭﯾﺰ

ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯾﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﮔﯿﺮﺍﯾﯽِ ﻣﺸﺮﻭﺏ نیست

ساغرم راتاگلو پرکن ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﺭﺩﻫﻠﯿﺰ ﻗﻠﺒﻢ ﺟﺎﺭ ﻭﺟﻨﺠﺎﻟﯽ ﺑﭙﺎﺳﺖ

ﺩﺭﺩﺭﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﺷﻬﺮﯼ ﺍین قَدﺭﺁﺷﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﻓـﺮﺵ ﺍﯾـﻮﺍﻥ ﺗــﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻌـﺮ ِ خالص ﺑﺎﻓﺘﻢ

ﺗﺎﺭ ﻭﭘﻮﺩ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺍﺯﺟﻨﺲ ﻧﺎﻣﺮﻏﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

حق بده تاباشم از چشم انتظاری ﻧﺎشکیب

سوگلِ صبر و ثباتم ﻃـﺎﻗــﺖ ﺍﯾـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

بس که از نازک خیالی خانه ات را در زدم

از تلنگر جـای ِ سالم بـر تـن درکوب نیست

ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻭﺻـﻞ ﺗـﻮ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﮐــﺮﺩ ﺍﺯ ﺑـﻬﺸﺖ

ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘـﺮﯼ ﺟـﺰ منــزل ﻣﺤﺒـﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

ﺭﺷﺘـﻪ ﯼ ﺍﻓﮑـﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ ﺑﻬﻢ

ﺗﺎﺯگیها ﻭﺯﻥ ﺷﻌﺮﻡ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ

در کنارم قصدِماندن کن عسل‌بانو که هیچ

درنبودت رنگ‌وبوی زندگی مطلوب نیست