ای که باشد بین گل ها  امتیازت  بیشتر
می زند آتش به جانم چشم نازت بیشتر

وا نکن لب را که از هر عابری دل می برد
در خیابان غنچه های نیمه  بازت بیشتر

کوچه باغِ نسترن ها را  فرا  گیرد هنوز
بوی باران در  شب  راز و نیازت بیشتر

آخر ای خورشید زیبا رو ندانم کی رسد
دست کوتاهم بـه گیسوی درازت بیشتر

آن قَدَر سـرشارِ احساسی که هنگام دعا
برگ گل می ریزد از چادر نمازت بیشتر

با سه  تارت  نغمه ریزِ  روزگارانم  شدی 
تا مرا خوشتر برقصانی به سازت بیشتر

حینِ نقاشیِ رویت بیگمان‌فهمیده است
نقش والایِ قلم  را  چهره سازت بیشتر

راز گل ها عاقبت کشفم نشد بانو عسل
هرچه زیباتر بگردی رمز و رازت بیشتر