یاقوت لبت گرچه ملس بود و دل انگیز
شیرین شده اینک چو انارِ  شب پاییز

دل برده ای از قافله ی هوش وحواسم 
با عطر تن و چشم و رخ و دامن گلریز 

از بس که شدم خیره به ژرفای نگاهت
از تابشِ رویت شده ام  ﺫﺭﻩ ﯼِ  ﻧﺎﭼﯿﺰ

ای دوریِ  تو  اشکِ  تراویده یِ  سردم
بر هر  مژه ام نم نمِ  یادت  شده آویز

صبحی که گذر میکنی از مشرق شیراز  
در باغِ ارم  ﻧﻐﻤﻪ ﮐﻨﺪ‌  ﻣﺮﻍِ  ﺳﺤﺮ ﺧﯿﺰ

ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺧﺰﺍﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮑﺶ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ‌ ﺧﺎﻧﻪ ‌  ﺧﺮﺍﺑﻢ‌   ﻧﮑﻨﺪ   ﺳﺮﺩﯼِ   ﭘﺎییز

بانو  عسلم  شانه‌ بزن بر شبِ  زلفت
ﺗﺎ کلبه ی من  ﭘﺮ‌‌ ﺷﻮﺩ از  بوی  ﺩﻻﻭﯾﺰ