قابِ عکسِ چهره ات را  روبرو بگذاشتم  
در نگاهم‌  از  تو تصویری نکو  بگذاشتم

گرچه مهمانم نمی باشی  ولی با یادِ  تو
رویِ میز نقره ای سیب و هلو  بگذاشتم

شُرشُر   آمالم   از  چشمم  تراوش میکند
بس که  در  دهلیز ‌ قلبم  آرزو  بگذاشتم

پیشِ‌   اربابانِ   ایلم    با   زبانِ   التماس 
در تب و  تاب  وصالت  ‌ آبرو   بگذاشتم

دوری ات را نای نی با ناله  یادآور شود 
هر کجایِ هق‌ هقم  بغضِ‌‌ گلو  بگذاشتم

در نبودت بارها با  شکوه یِ‌ ساز سکوت 
در حیاط بی‌هیاهو های و هو  بگذاشتم

در هزار و یک شبِ دلگیری از یادم  پرید
آن چه را‌‌  از  شهرزاد  قصه گو بگذاشتم

لاجرم بانوعسل‌در متن نامه خط به‌خط 
آنچه‌را بگذشته برمن مو به‌مو بگذاشتم