دوبیتی
19 خرداد 1402
X

تا باغنگاه تو پر از زیبایی ست

سر‌ تا سرِ ابیاتِ غزل رویایی ست

گفتابه‌‌ من از اوج شعف‌ سرو چمان

در باغِ ارم نازِ گل از رعنایی ست

17 خرداد 1402
X

نهادی در نهان‌ پا در وجودم

تو را حس میکنم با تار و پودم

چنان زد آتشم نازت که دائم

گرفته شهرتان‌ را بویِ دودم

14 خرداد 1402
X

با هوشِ مصنوعی میسّر

که گیرم‌ لااقل پروازم از‌ سر

به‌ عشقِ چیدنِ‌ ماه و ستاره

خیالم‌ ‌ تا ثریّا ‌ می زند پَر

13 خرداد 1402
X

شمیمِ‌ خرمنِ یاسم کجایی

شکوهِ‌‌ باغِ ‌گیلاسم کجایی

توخردادی ترین اردیبهشتی

بهارِ سبزِ احساسم‌ کجایی

11 خرداد 1402
X

اذان بر چوبه ی دارم ببستند

مسلسل ها به رگبارم ببستند

زدند آتش بدونِ حکم قاضی

کمر بر محوِ‌ آثارم ببستند

9 خرداد 1402
X

تنی‌ خوشبو تر از گلپونه داری

بهارِ نابی از بابونه داری

وجودم را بسوزانی چو فلفل

ازآن خالی که رویِ گونه داری

6 خرداد 1402
X

دوباره در اِرم ای دخترِ ناز

مگر پیراهنت را کرده ای باز

هنوز از بوی نارنج تو پر بود

تنِ اردیبهشت‌ِ شهرِ شیراز

5 خرداد 1402
X

به قولِ خداوندِ اردیبهشت

نشاید‌ که بگریزی‌ از سرنوشت

دهن را پر از حرفِ زیبا بکن

زبان رانچرخان به گفتار زشت

5 خرداد 1402
X

شکوهِ روی ماهت جلوه ریز است

تلالویِ نگاهت شعله خیز است

اگر باغِ بهاران شد معطر

صبا در تاب زلفت مشک بیز است