آرشیو بهمن 1391
26 بهمن 1391
X

در وادی غم تاب و توانی به تنم نیست

یک جرعه نشان از رمقی در بدنم نیست

محدوده ی من تابع تاریکی محض است

در عمق سیاهی خبر از خویشتنم نیست

یاران اجــل دور و بـرم نیــزه بـه دستند

در دست قفس فرصت پرپر زدنم نیست

روزی کــه تـو پا را بگــذاری ســرِ خـاکـم

در دور تنــم کهـنه نـخی از کفنــم نیست

بیــداد ِ زمـان حکـم بــه اعــدام قلـم داد

فریاد به دل هست و زبان سخنم نیست

از بس کـه ریـا در ده مــا تفـرقه انداخت

انگار که همسایه ی من هم وطنم نیست

بانـو عسلم گـــر تـو تنــم را بـزنی شخـم

جـز بـوی دلاویـز تــو در پیــرهنم نیست

23 بهمن 1391
X

گرچه از روز ازل خاکِ ﮔﯿﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

بعدها سبز ﺑﻪ ﺍﮐﺴﯿﺮِ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺟﻠﻮﻩ ﻧﻤﻮﺩﯼ ﺑﻪ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻢ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ

ﺧﯿﺮﻩ ﺑﺮ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﻭ ﺳﯿﺐ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ تو را دیدم و دیدی تو مرا

ﻋﺎﺷﻖ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻟﺐ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻣﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﻣﺎﻧﻊ ﺳﯿﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺻﻒ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ

ﺳﺎﺩﮔﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺳﭙﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

یک نفس پنجره را باز نمودی که سحر

ﺧﻨﮏ ﺍﺯ ﻟﻄﻒ ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﭘﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺩﻝ ﺭﺍ ﻧﺴﭙﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ

ﻭﻟﯽ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﯼ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

ﺍﯼ ﻋﺴﻞ ﺷﻮﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﺑﮕﺬﺷﺖ

ﭘﯿﺮی ام ﺩﺍﺩ ﮔﻮﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ

17 بهمن 1391
X

با عشوه نگاهی به نگاهم کن و برگرد

آشفته ازآن چشم سیاهم کن و برگرد

بیرون ز برینم مکن ای حور بهشتی

باخنده اشارت به گناهم کن و برگرد

در هم بشکن بانفست شیشه ی دل را

در گوشه ای از آینه آهم کن و برگرد

شیرازه ی دل را مبر از آن خم ابرو

هنگام درو ذره ی کاهم کن و برگرد

چون بیژن رسوای زمانم ز زمانه

بی زمزمه زندانی چاهم کن و برگرد

گر بوسه پی بوسه تمنا بنمودم

در پیش همه خوار و تباهم کن و برگرد

حالا که تحمل نکنی ماندن من را

پس بدرقه تا نیمه ی راهم کن و برگرد

با پیچش زلفت ببری مذهب و دین را

عاطر ز نسیمی به پگاهم کن و برگرد

بر من بگشا ای عسل امشب رخ خود را

مهتابی از آن جلوه ی ماهم کن و برگرد

13 بهمن 1391
X

همان روزی که سر دادم سرود زندگانی را

هدر می دادم از عمــرم بهــار نـوجوانی را

بدور از منزل و مأوﺍ شبیه مرغ سر در بال

تحــمل کرده ام عمـــری غم بی آشیانی را

گذشت ِعمـر بی حاصل به آسانی بدادآخر

به دستم‌ در خیابان هــا عصای ناتوانی را

چرا ای مـاه نورانی بـه سر وقتم نمی آیی

که بر سقف شب آویزی چراغ جاودانی را

هنوزم برسرِ عهدی که با معشوقه ام دارم

درون ِ سینه پنهـان می کنـم راز ِ نهـانی را

غم مغروربی منطق بگیردازخوشی سبقت

اگــر از جــان بپــردازی بهــای شادمانی را

من آن مفتونناچیزم که از ناز عسل بانو

درون کوچه می خواند حدیث مهربانی را

12 بهمن 1391
X

ﺑـــــﻮئی ﺍﺯ بــاغ ﮔـــﻞ ﺁﯾــﺪ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻟﯿﻨــﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺩﺭ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ ﺯﻟﻒ ﻣﺸﮑﯿﻨــــــﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﺷﺐ ﻣﺤــــــــﻮ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺭﻭﯾﺎئی ﺷﺪﻡ

ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺁﻥ ﺧــــــــﻮﺍﺏ ﺩﻭﺷﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻩ ﺑـــــﻮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻫـــــﺎ

ﺩﺭ ﮐﻤﯿﻨﮕﻪ ﺧــــــﻮﺷﻪ ﭼﯿﻦ روی ﭘﺮﻭﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﺳﺎﻣﺎنی ام ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﺲ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﭼﻮﻥ ﮐــــﺒﻮﺗﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺷﺎﻫﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺮﻣﻼ ﮐــــــﺮﺩﻡ ﻏﻤــــﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﯿﺒﺎﻥ ﺍﯼ ﺣﮑﯿﻢ

ﺩﺭ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺧـــــــــﺎﺭ ﻏﻢ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻧﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

آخــر ﺍﺯ ﭼـــــﺮﺥ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ

ﺩﺍﻧﻪ ﯼ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺩﻝ ﺑـــــﺮ ﺳﻨﮓ ﺯﯾﺮﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺩﻭ ﺍﺑـــــــﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻌﺘﮑﻒ

ﺯﺍﻫﺪ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺸﯿﻦ ﮔﻮﯾﺪ ﮐــــــــﻪ ﺑﯽ ﺩﯾﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺑﺎﻏﺒـــــﺎﻥ ﺯﺩ ﺁﺗﺸﯽ ﺩﺭ ﮔﻠــــــﺸﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫــﺎ

ﭘﯿﺮﻫــــﻦ ﺍﺯ ﺧــــﻮﻥ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻧﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ

ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺗـــــــــﻢ ﺳﺮﺍﯼِ مثل ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ ﻋﺴﻞ

ﺯﯾﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻘﻒ ﮐﺒﻮﺩ ﺍﯼ ﺩﻝ ﭼﻪ ﻏﻤﮕﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ