آرشیو اسفند 1397
28 اسفند 1397
X

بیا از عشق این جشن حضوری

نکـن از سنــت دیــریـــنه دوری

خـــدایِ جهـل و تاریکی بترسد

هنـوز از آتش چــارشنبه سوری

28 اسفند 1397
X

محبــوب منی ای همــه ی دار و نـدارم

در تاب وتب عشق تو بی صبر و قرارم

در مـوسم گل پا ننهــم‌ هیچ بـه صحرا

زیـرا کـه تـویی سبز تـرین فصل بهـارم

دیـوانـه ی چشمان تـو‌ می باشم و آخر

دورم بکنــد عـاشـقی از ایـل و تبــــارم

ای بـاغ پـــر از سیب و گـلابی نگـذاری

تا آن کـــه تــو را بیــن دو بازو بفشارم

گستـردگیِ چــادر غـــم لایتنـاهی ست

عمری ست گــرفتار شبِ تیـــره و تارم

باید کـه پیاپی بزنم زخمه بـه هر سیم

تا رد شود از پنجــره هـا نغـمه‌ ی تـارم

شیـرین بکـن از قنـــد ِلبت زندگی ام را

بانــو عسلـم ای همــــه ی دار و نــدارم

26 اسفند 1397
X

بـه عشق روزهــای شـادی افـروز

به دف میزد پیاپی حاجی فیروز

صـــدای پـای فـــــروردیـن بیـاید

درون کــــوچه هـای عیــدِ نوروز

25 اسفند 1397
X

بر سفره ی نو ساغری از عیـد بیارید

جشنِ کهن از دوره ی جمشید بیارید

زنبیل شب افتاده در اقلیـم وجـودم

نورافکنی از چهره ی خورشید بیارید

باآنکه وطن ملتهب از آیه یأس است

بـا شـادی و بـا هلـهــله امیــد بیـارید

در سطـح خیـابان بپـرید از سر آتش

جـان را بـه لـبِ لشکر تـهدیـد بیارید

از دفتـر منظومه ی حافـظ غـزلی را

نـوروز کــه بــر آینـــه باریــد بیـارید

بر سفره ی سین ها به تفأل بنشینید

گاهی نکنــد واژه ی تــردیــد بیــارید

در فصل بهاران همه جا نام عسل را

با زمــزمـه‌ی رود پـر از بیــد بیـارید‌

14 اسفند 1397
X

یقیـن دارم نمی بـاشد نیازی

به دنیای پر از بغض مجازی

خــداحافـظ رفیـق ناشناسم

گــرفتی اعتمـادم را به بازی

12 اسفند 1397
X

ﺍﺯ چشــم تــــرم ﺩﻭﺭﯼ ﻭ ﺩﯾــــﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

ﮔﻠﺒﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺗـــــﻮ ﭼﯿــﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﭘﯽِ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﻭ ﺗﻤﺸﮏ ﺍﺳﺖ

لب هاﯼ ﺗـﻮ ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﮑﯿـﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

در چلـه ی غـم زوزه ی ﺳﺮﻣــﺎﯼ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ

بــر بال و پـــرم زد کــه ﭘــــﺮﯾﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

ﺑﺎﯾﺪ ﺑــــﻪ ﻋﺼﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨـﻢ ﺗـﺎ ﮐـــﻪ ﻧﯿﻔﺘﻢ

فـرتـوتـم و یـک لحظــه دویدن ﻧﺘــﻮﺍﻧﻢ

ﭼــﻮﻥ ﺑﺎﺩ ﮔـــﺮﯾﺰﺍﻧﻢ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﮕﻨﺠﻢ

ﺩﺭ ﺩﺍﯾــــــــﺮﻩ ﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻭﺯﯾـــــﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

ﺩﺭ ﭼﺸـﻢ ﻗﺸﻨﮓ ﺗـــﻮ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻧﮕـــــﺬﺍﺭﻧﺪ

ﺟـــــﺬّﺍﺑﯽ ﻭ ﻣـــــﻦ ﻧﺎﺯ ﺧـــﺮﯾﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

بانو‌ عسلم زوزه ی غم کم شدنی نیست

سرمــــای خزان است و خـزیدن ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ

10 اسفند 1397
X

مگـر از معجزه ها فـاصلـه‌ اندک بشود

که خط خون دلم روی لبت حک بشود

اگر از پنجـره بـر چشم و لبت زل بزنم

بیگمان دختر ِ همسایه پر ازشک بشود

تو همانی که گل از تاب شکوفا شدنت

باغی از نسترن وسنبل و میخک بشود

آخـر ای دلبر مـن بوی تو را حس بکند

هــر کسی ره گــذرِ بـاغ ولنـجک بشود

نکند شرم وحیامانعِ جاری شدن است

آب راکــد سبـب رویـش جـلبـک بشود

مِثل دلتا که پناه برده درآغوش خلیج

ساحل گرم ِ تنت بـرکـه ی اردک بشود

روی آلـوچه ی لب هـای تو بانو عسلم

آنقـَدر بـوسه بـریزم کـه لواشک بشود

4 اسفند 1397
X

تـو وقتی با رقیبم جـور باشی

همان بهتر که از من دور باشی

نســازم از لب سـرخـت شرابی

اگـرچه خـوشه ی انگـور باشی

2 اسفند 1397
X

هـر زمانی کـه نگاهـم بـه رخ یار افتاد

قلبم از دیـدن او بی تپش از کار افتاد

تن گرما زده ی کوچه پُر از پنجره بود

که شبی وعده ی ما زیر سپیدار افتاد

مـنِ مغـرورِ بـد اندیشه ندانم کـه چرا

آن همـه وسوسه در موقع دیدار افتاد

بی گمان از همه ی منظـره ها دل بکَند

هر که روزی نظرش بر رخ دلدار افتاد

هـم زمـان با نفس منبسط فصل بهار

گـــذر بـاد صبـا بـر گل بی خــار افتاد

روز و شب دائماً از آینه گفتم که دلم

در پی دیــدن آن آینـــه رخسار افتاد

ناصحم گفت که"سرمیشکنددیوارش"

معبرم کوی عسل بود که دشوار افتاد