28 آبان 1405

ای  شُکوهِ  شعله یِ  آتشکده  زیبایی‌ ات
ای شب‌ِ تیره‌ سپید ازچهره یِ رویایی‌ات

باتمامِ روشنی‌هایی که می‌بخشی به شب
ماه من،ترسی نداری گاهی از تنهایی‌ات؟

خالص‌وناب‌ازشرابِ‌چشم‌ِمخمورت‌شدند
خوشه یِ انگورها در خمره از گیرایی‌ات

گرم و مطبوعی‌که‌هرگزکم‌ نشددرکافه‌ها
عادتِ دیرین فنجان‌ها به عطرِ چایی‌ات

کودکِ گهواره‌ای راغرقِ رؤیا کرده است
نغمه‌ هایِ دلنشین و شیوه یِ لالایی‌ ات

بی تفاوت بگذری از کوچه ام ،ریزد بهم
خشت‌ خشتِ‌ کلبه‌ام‌ با‌ تِق‌تِقِ‌ دمپایی‌ات

برف پیری بر سرت بنشسته اما همچنان
کم نشد ای شاعر شوریده از شیدایی‌ات

در کجایِ  زندگی پنهان شدی  بانو عسل 
می‌ تپد کانونِ  دل  از بیمِ  ناپیدایی‌ات