هر چند  که دوری کنم از  نازِ نگاهت
آتش  به  دلم  می زند اعجازِ نگاهت

از کوچه‌یِ رندان مگُذر باز که حافظ
زل میزند از حجره به شیراز نگاهت

پلکی بزن  ای دخترِ  آیینه که  دیگر
تنها  مژه ای  مانده به  آغازِ  نگاهت

از پیچ   اِرم   تا  سرِ  میدانِ   نمازی
هنگامه به پا کرده ای  از فازِ نگاهت

در گنبد گردون چه بسا خوابِ ستاره
ریزد  بهم  از  سرعت  پرواز  نگاهت

چشمانِ  همه  محوِ  تماشای  تو  امّا 
آگاه  نشد  هیچ کس  از  رازِ  نگاهت 

بانو  عسلم  چشم تو شد شعر زلالم 
ای اشکِ  قلم   قافیه  پردازِ  نگاهت