ای باغِ تنت بویِ خوشِ گندم و شالی
ای  زلف تو  سرگشته تر از بادِ شمالی

هر غنچه ی نشکفته نشیندبه شکوفه
از بوی  تو  در  لادنِ  گلدشتِ  معالی

چشمانِ  منِ  منتظر  از  دردِ  نبودت
شد ثانیه ها خیره  به رنگِ گلِ  قالی

از راه بَوان آمدم این دفعه به شیراز
تا  پرسه  زنم  در  اِرم   شهرِ  خیالی

در  شهرِ  رز  و  آینه  و  نم نم  باران
ترسم نکشد چشمه ی شعرم به زلالی

باآنکه توجایم ندهی گوشه ی ذهنت
هرگز نشود در دل من جای  تو خالی

پیچدعسلم عطر نفسهای تو در شهر 
از باغِ  نظر  تا  اِرم  و سمتِ  معالی