1 تیر 1401

تشبیه نتوان کردکه گویم به که مانی
در جمله نگنجی که کنم وصف معانی

نامیدمت  از  تشنگی ام  نم  نم ِ باران 
از بس که تو  پاکیزه  تر از  آب  روانی

از باغ لب‌ و چهره و اندام تو پیداست
نازک  بدن  و  لاله رخ و  غنچه‌ دهانی

بر پنجره یِ رو  به افق در  برِ  چشمم
تابنده تر   از  تابشِ  خورشید ِ جهانی

پی‌جو شده ام  ردّ تو را خانه به خانه
با‌  آن‌  که  ندارد احدی  از  تو‌‌  نشانی

گفتم    مگر اندیشه کند  مرشد شهرم
گفتا  که خودت را بکُش از نازِ  فلانی

حرمت بنه  بانو  عسلم  اشک  قلم  را
با خون دلم  نامه نوشتم  که  بخوانی