نم نم ای‌ دختر گلچهره ی دور از  بغلم
می چکد یاد تو از گوشه یِ چشم غزلم

بوی سیبِ از نفس پنجره آید به مشام 
هر زمانی که تو  را حس بکنم در  بغلم
 
آنقَدَر محوِ تماشای تو هستم که خیال
از   زمینم   ببَرد  تا   به   ورای  زُحلم

ندهم  ثانیه ای دل   به  نگاه گلِ سرخ
که تویی  ناز ترین  غنچه لبِ  بی بدلم

من همانم  که  تو  را  در ارمِ  شهر ادب
پرس وجو میکنم ازحافظ وشیخِ اجلم
 
پا بنه بر منِ  ویرانه  که  از  بخت بدم
شهر متروکه‌ای‌ از  دوره یِ تیمورِ  شَلم

گرچه دانم  که‌ خلاصم  نکند دیوِ پلید
سال ها   منتظرِ   رستمِ   دستانِ   یَلم

اشک نم نم شد و برروی تن نامه چکید
شکوه هایی که نکردم به تو بانو عسلم