4 آذر 1400

کی کنی بـر میهنم قــــــدری نگاهی بیشتر
تا نسوزم دیگر از فقــــر و تبــــاهی بیشتر

مُلک جم را سال ها بر باد غارت داده است
آن که آسان تکیه زد بر تخت شاهی بیشتر

واعظ شهرم دچارِ وهم وهذیان‌است و باز
روی منبر می دهــد امیـــــد ِ واهی بیشتر

هم چـنان در فهـم اهــریمن نــدارد ارزشی
جـان مـــردم انـدکی از بــرگ کاهی بیشتر

بـــر نتابد مظهـــــر زهـــد و ریا اندیشه را
جــــرم دانستن بـوَد از هـــر گناهی بیشتر

مــزدکی بایـد به پا خیـزد دراین ماتم سرا
تا‌‌ سپیدی چیــره گـردد بــر سیاهی بیشتر

از تبـارِ ســربـــــدارانم کــــه از دردِ وطــن
می گدازدچشم و دل رااشک وآهی بیشتر

دست کـوتاهم بــه سوی آسمانت شد دراز
پس اجـــابت کن دعـــــایم را الـهی بیشتر

مرگ غــم‌ را آرزو دارم ولی در کـــوچه ها
خنده ی ِ بانــــو عسل را در پگـاهی بیشتر