25 اردیبهشت 1399

با  زمزمه  وا  کن  نفس ِ  ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
کز  کوچه  فراری  بدهی  دلهرﻩ ﻫﺎ  ﺭﺍ

بر  پیکر شب شعله بزن تا که سیاهی
پایین کشد از جلوه ی تو کرکرﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ

درسایه‌ ی طولانیِ شب عامل وحشت
گردن زند از  حکم ِ شبح  هوبره ها را

از بس که  ریا در ده ِ  ما  سابقه دارد
تشخیص ندادم  سره از  ناسره ها  را

بر ساقه ی بی خوشه‌ ی گندم نزند پر
گنجشکی‌  اگر  بو  نبرد  ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻫﺎ  ﺭﺍ

جز  مـریم ِ تنهـای ِ مقدس که  بداند؟
در خلوت خود‌  استرس  باکره ها  را

بانو‌‌  عسلم‌  غم نگذارد که  به دیادت
بر پا بکنم  غرفه ای از  ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ‌  ﺭا