18 آذر 1398

دختــرِ گـــردن بلـــورِ گلــــرخِ گیسو طـلا
از سـرِ زلفـت بـریـزد بــوی شبنـم در هـوا

خیـره بر لبهای سرخ و سیب ممنوع توام
اینقَــدر حــرصم نـده با چشـم نازِ دلـــربا

در پس ِ بـاغِ پـر از پـروانه بـودم منتظـر
تا مگــر بیـــرون بیـایی از درِ دولــت سرا

پیچ و تابم میدهی از دلبری وقتی که تو
می گذاری روی دوشت یک بغل زلف رها

هـر زمـانی از سـرت افتاده باشد روسری
بــوی آویشن بپیچد لا بـه لای کــوچه ها

در میــان باغ پُـر گل بی گمــان دارد خبر
بلبل شوریـده سـر از رمــز و راز مـا دوتا

صبح فردا بوسه بر مویت زنم بانو عسل
وعـده ی مـا روز دیگـر کـوچه باغ دلگشا