11 آذر 1398

گرچه امشب اشتباهی رو به ما آورده ای
راه و رســم ِ مهــــربانی را بجـا آورده ای

پا بنه بـر تار و پودِ فـرش چشمانم که تو
باخودت یک آسمان عشق وصفاآورده ای

آنچه ازسر تاکمر میریزد از ابریشم است
روی دوشت موجی از زلف رهـا آورده ای

در میـان کوچـه هـا از عطــرِ شیـرازِ تنت
حــافظ ِ شـــوریـده را تا دلگـشا آورده ای

آخـر ای گلچهــره یِ خنـدان لـب ِ بالا بـلا
ایـن همـه افسونگری را از کجـا آورده ای

دربرم بنشین که عمری تشنه ی مهر توام
کــــز دیــارِ همـــــــدلی آبِ بقــا آورده ای

کلبــه ی ما را عسل بانـو معطـر کرده ای
لا بــه لای دامنــت گلپـونـه هـا آورده ای