عشق من بشکن بزن بگشا درِ میخانه را
پر بکن د‌ور از هیاهو هم چنان پیمانه را

شرشر زلفت که میریزد به روی شانه ات
می کند نم  نم معطر جای جایِ  خانه را

اعتراض توده‌ی مردم به زیر آورده است
بر‌  بلندی های  منبر  واعظ   پُر  چانه را
 
آنقَدر در پشت پرچین سعیِ وافر میکنم
تا که از باغت بچینم میوه ی بی دانه را

میکندبا خاطری آسوده بر گِردت طواف 
شمـع رویت گرچه پرپر میکند پروانه را

در خیال  باطلم  از عشق تو  پیموده ام
جاده ی پرپیچ بوکان  تا به شهر بانه را
 
یادم آیــد مِثـل لیـلی بیــن راهِ مــدرسـه
با نگاهی زیـر و رو کـردی مـنِ دیـوانه را

بوی آویشن مسیر کوچه‌ را پرکرده است
کم بزن بانو عسل بر پیچ زلفت شانه را