30 تیر 1394
وقتی که خیالت را در تنگِ بغل ﮔﯿﺮﻡ
از ﮐﻨﺪﻭﯼِ لبهاﯾﺖ لاجرعه ﻋﺴﻞ ﮔﯿﺮﻡ
مست از میِ انگورم کز خوشه ی اشعارم
هر گونه شرابی را با طعم غزل گیرم
دهلیز ﺩﻝ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ در دام ﺗﭙﺶ افتد
آن دم ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻏﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻫﻞِ ﻣﺤﻞ ﮔﯿﺮﻡ
ﯾﮏ ﻣﺼﺮﻉ ﭘُﺮ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ جلوهی ﺍﻧﺪﺍﻣﺖ
ﯾﮏ ﻣﺼﺮﻉ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﯿﺦ ﺍﺟﻞ ﮔﯿﺮﻡ
چشمان امیدم را بر بام ﺍﻓﻖ بردی
ﺗﺎ ﺭّﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ شب ها ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﺣﻞ ﮔﯿﺮﻡ
فرهادم و ازعشقت برصخره زنم تیشه
شاید ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻭ ﮐُﺘﻞ ﮔﯿﺮﻡ
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻋﺴﻞ بانو اﺯ ﺭﺍﻩِ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﻫﺎ
ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﯼِ ﻭﺻﻠﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﮔﯿﺮﻡ