با  هنرمندی  خیالت ﺭﺍ  ﺑﻐﻞ  ﺑﺎﯾﺪ  ﮔﺮﻓﺖ
ازلب مستِ غزل نوشت ﻋﺴﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﻓﺖ

ﻭﻗﺘﯽ‌‌از سرچشمه‌ی شعرم ﻧﮕﺎﻫﺖ میکنم
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ  ﺁﺭﺍﯾﻪﯼ ﭼﺸﻤﺖ ﻏﺰﻝ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﻓﺖ

چشمه یِ ناب گوارا ازشکرگفتن چه سود
مزه ی ِ شهد ﻟﺒﺖ ﺭﺍ  ﺩﺭ  ﻋﻤﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﻓﺖ

باید ازخود باوری تا کهکشان ها پر کشید
ﺭﺩ  پایت را  اگر  روی  ﺯﺣﻞ  ﺑﺎﯾﺪ  ﮔﺮﻓﺖ

پشت پرچین شقایق کنج باغ سیب سرخ 
بوسه ها از لاله رویِ بی بدل باید گرفت

نفرتی دارم  فراگیر  از  اذانِ  شیخ  شهر 
ﺑﺎﻧﮓِ ﻏﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺱ ﺑﯽﻣﺤﻞ ﺑﺎﯾﺪﮔﺮﻓﺖ

از کتاب بی بدیل راز عشق آید  به دست 
آنچه راکز نسخه های مستدل باید گرفت
 
در غزل وقتی بگردد واژه ای ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺩﺏ
آب و گِل ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺷﻌﺮ ِ ﻣﺒﺘﺬﻝ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﻓﺖ

کم  بزن بر چین  موهایت گره بانو عسل 
هم چنان ﺍﺯ ﭘﯿﭻ ﺯﻟﻔﺖ ﺭﺍﻩِﺣﻞ باید گرفت