کم بکن  ﺑﺎ   ﻣﻬﺮﺑﺎنی  ها  ﻣﺮﺍ  دلبسته ﺗﺮ
تا سرودم کم کند وصف تو را ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ

گوشه‌ی چشمیﺑﭽﺮﺧﺎﻧﯽ،برایمﮐﺎﻓﯽﺍﺳﺖ
ﺭﺍﺯ ِ  ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ  ﺑﻤﺎﻧﺪ‌ ‌سال ها  ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺗﺮ

دوری ات را دل پریشانم که مانند حباب
با نسیمی می شود بند دلم بُگسسته تر

احتمالِ  وصل باشد  ورنه در هر ثانیه
دردِ دوری میکند سرگشته را دلخسته تر

شُرشُر مویت‌ که میریزد به رویِ  ﺷﺎﻧﻪات
می شوند ازتاب زلفت عارفان ﻭﺍﺭﺳﺘﻪ ﺗﺮ

گفته بودی نشکنی شأنِ سکوت کوچه را
می کنی آهنگ ِ رفتن را ولی پیوسته تر

مِثلِ  جامی پُر تَرک ریزم  فرو بانو عسل 
چینی احساس من تا میشود بشکسته تر