در نبودت  لمس‌  کردم  روزهای  سرد  را
ناله ها بیرون نکرد  از  استخوانم درد را

کوچه‌ هایِ یخ زده در یادخوددارد هنوز
شیونِ این بی کس  آواره یِ   شبگرد را

زیرگامت درمسیرکوچه خِش‌خِش میکند
تا که بسپاری به  خاطر برگ  های زرد را

سالها در سنگلاخ زندگی خم  کرده است 
درد و  غم هایِ  زمانه  شانه هایِ  مرد را

از همان روزی که رفتی رفته ام از یادها 
کس نپرسد حال و روز  ناشکیب طرد را
 
آن که دارد از بصیرت چشم های برزخی 
با  نگاهی می شناسد  خصلت هر  فرد را
 
در  نبودت گریه ها  کردم ولی بانو عسل
ذره ای  معنا‌   نکردی   واژه یِ   برگرد را