روزها در ازدحام  کوچه ها گم  مى شوم
همنشین ساغر وهم صحبتِ خُم می‌شوم

لااقل در کنج خلوت می شوم آسوده دل
راحت اززخمِ زبان وحرفِ مردم می‌شوم

میکشم خودرا کنار از اوجِ  رویاهای دور
چون دچارِ شورِ احساسِ توهّم می شوم

پرشودوقتی گلویم ازشبیخون‌های بغض
ازدرون چون موج دریاپُرتلاطُم مى شوم

بایداز نو بگذرانم وقت خود را درسکوت
از غم و دردی که  دارم بی ترنّم مى شوم

بعد ازاین آهسته می بندم زبان از گفتگو
فارغ‌ و آسوده حال  از هر تکلُم می شوم

دور اول تا ششم  را دور خود پیچیده ام
ره‌سپارِ کوی عشق از دور هفتم می شوم

مِثلِ بلدرچینِ  تنها بعد از این  بانو عسل
دانه چینِ خوشه های زردِگندم می شوم